Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Wągrowcu

UZASADNIENIE

Pozwem złożonym dnia 05.09.2025 r. (data stempla pocztowego) przedstawicielka ustawowa małoletniego powoda, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o zasądzenie od Z. I. na rzecz małoletniego D. Z. (1) alimentów w kwocie po 2 000 zł miesięcznie, płatnych do 10. dnia każdego miesiąca począwszy od 01.09.2025 r, wraz z odsetkami w razie opóźnienia w płatności, do rąk matki, a nadto o zasądzenie od Z. I. na rzecz małoletniego D. Z. (1) alimentów w kwocie po 1 000 zł miesięcznie, płatnych do 10. dnia każdego miesiąca, za okres od 01.07.2020 r. do 31.08.2025 r., wraz z odsetkami w razie opóźnienia w płatności, do rąk matki, oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz małoletniego powoda zwrotu kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie w pozwie zawarto wniosek o udzielenie zabezpieczenia poprzez zobowiązanie pozwanego, do łożenia na rzecz małoletniego powoda tymczasowej renty alimentacyjnej w kwocie po 2 000 zł miesięcznie, na czas trwania postępowania.

W uzasadnieniu wskazano, że małoletni D. ur. (...) pochodzi ze związku partnerskiego Ż. Z. i Z. I. i jest jedynym dzieckiem stron. Małoletni zamieszkuje wraz z matką. Postanowieniem z dnia 19.08.2020 r., wydanym w sprawie sygn. akt III Nsm 267/19, Sąd Rejonowy w Żninie powierzył wykonywanie władzy nad małoletnim D. jego matce, ograniczając władzę ojca do prawa współdecydowania o istotnych sprawach dziecka oraz uregulował kontakty ojca z synem. Z. I. nie utrzymywał jednak relacji z synem , w związku z czym postanowieniem z dnia 14.06.2023 r., wydanym w sprawie sygn. akt III Nsm 115/22, ten sam Sąd pozbawił pozwanego władzy rodzicielskiej nad małoletnim. Dotychczas pozwany łożył na małoletniego jedynie symboliczne kwoty tj. około 100 zł miesięcznie. Sporadycznie zdarzało się też, że wysyłał małoletniemu zabawki. Tymczasem całkowity miesięczny koszt utrzymania D. wynosi 3 300 zł, w tym 560 zł tytułem udziału w kosztach mieszkania. Dotychczas małoletni uczęszczał do przedszkola, którego koszt wynosił 650 zł miesięcznie, a od września rozpocznie edukację szkolną, w związku z czym będzie dowożony do szkoły przez matkę lub dziadków. Nadto D. choruje na wodonercze, w związku z czym odbywa wizyty kontrolne u nefrologa. Nadto małoletni często zapada na infekcje, w związku z czym pozostaje pod opieką laryngologa, a nadto korzysta z wizyt u stomatologa. Małoletni leczy się prywatnie, z uwagi na długi czas oczekiwania na wizyty w ramach NFZ. Powód korzysta nadto z emolientów do pielęgnacji skóry, a w przyszłości chciałby uczęszczać na treningi piłki nożnej oraz inne zajęcia dodatkowe. Pozwany przebywa w Wielkiej Brytanii, w przeszłości pracował w sferze usługowej oraz przy wykończeniu wnętrz i posiada w tym zakresie spore doświadczenie. Matka małoletniego, w okresie minionych 5 lat, zmuszona była zapożyczać się u rodziców celem zaspokojenia potrzeb małoletniego. Na chwilę obecną powinna im zwrócić około 30 000 zł. Nadto dziecko posiada niezaspokojone potrzeby związane z niektórymi wizytami kontrolnymi u lekarzy, wykończeniem pokoju oraz uczęszczania na zajęcia dodatkowe.

Postanowieniem z dnia 23.09.2025 r. Sąd Rejonowy w Wągrowcu udzielił zabezpieczenia roszczenia na czas trwania procesu poprzez zobowiązanie pozwanego Z. I. do uiszczania na rzecz małoletniego powoda D. Z. (1) tymczasowej renty alimentacyjnej w kwocie po 900 zł miesięcznie, począwszy od dnia 05.09.2025 r., płatnej z góry do 10. dnia każdego kolejnego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku opóźnienia w zapłacie którejkolwiek z rat, do rąk matki małoletniego powoda Ż. Z., w pozostałym zakresie wniosek o udzielenie zabezpieczenia oddalając.

Zażalenie od postanowienia o zabezpieczeniu złożyła do Sądu Okręgowego w Poznaniu strona powodowa, przy czym na chwilę obecną pozostaje ono nierozstrzygnięte (sygn. akt II Cz 1676/25).

W odpowiedzi na pozew pozwany, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa o alimenty powyżej kwoty 800 zł miesięcznie, oddalenie powództwa wskazanego w pkt II pozwu w całości oraz zasądzenie od małoletniego powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wskazując, że strona powodowa nie wykazała kosztów utrzymania dziecka, w szczególności nie wykazano jakoby małoletni faktycznie był osobą schorowaną, w tym nie przedstawiono rachunków za wizyty lekarskie. Dalej pozwany wskazał, że w jego ocenie zawyżone i nieuprawdopodobnione zostały wydatki na zakup odzieży, kosmetyków, suplementów, wyposażenie pokoju, wakacje oraz wydatki szkolne. Pozwany zakwestionował także zasadność uczęszczania małoletniego do szkoły w X., skoro może uczyć się w szkole w K.. Z. I. podniósł nadto, że matka małoletniego w żaden sposób nie odniosła się do swojej sytuacji materialnej, zarobków czy środków uzyskiwanych ze świadczeń społecznych. Nadto pozwany podniósł, że wbrew twierdzeniom strony powodowej, utrzymuje regularne i częste kontakty z synem oraz wykazuje zainteresowanie jego sprawami, pomimo że Ż. Z. mu to utrudnia.

Pismem złożonym dnia 23.12.2025 r. strona powodowa zaprzeczyła okolicznościom podniesionym przez pozwanego, w szczególności zaprzeczyła jakoby pozwany utrzymywał kontakty z synem i interesował się jego sprawami, a tym bardziej by matka małoletniego utrudniała mu utrzymywanie relacji z synem. Nadto strona powodowa zaprzeczyła jakoby małoletni mieszkał z innymi osobami niż jego matka wskazując, że babcia dziecka mieszka w K., gdzie opiekuje się schorowaną matką, dziadek małoletniego przebywa za granicą w celach zarobkowych, a ze swoim partnerem przedstawicielka ustawowa rozstała się przed rokiem. W kwestii szkoły do której uczęszcza małoletni, strona powodowa wskazała, że świetlica szkolna w szkole w X. otwarta jest w godzinach umożliwiających matce małoletniego pracę zarobkową.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Małoletni D. Z. (2) ur. (...) jest synem Ż. Z. i Z. I., pochodzącym z ich związku nieformalnego. Małoletni jest jedynym dzieckiem swoich rodziców. Postanowieniem z dnia 19.08.2020 r., wydanym w sprawie sygn. akt III Nsm 267/19, Sąd Rejonowy w Żninie powierzył wykonywanie władzy nad małoletnim D. jego matce, ograniczając władzę ojca do prawa współdecydowania o istotnych sprawach dziecka, a nadto uregulował kontakty ojca z synem. Kolejnym postanowieniem z dnia 14.06.2023 r., wydanym w sprawie sygn. akt III Nsm 115/22, Sąd Rejonowy w Żninie pozbawił pozwanego władzy rodzicielskiej nad małoletnim. Pozwany nie utrzymuje żadnych kontaktów z synem, nie interesuje się jego sprawami i nie uczestnicy w jego wychowaniu. Dotychczas kwestia alimentów nie była regulowana pomiędzy rodzicami małoletniego. W okresie od 2021 r. do połowy 2025 r. przesyłał na utrzymanie syna kwotę około 100 zł miesięcznie, a w późniejszym okresie, do chwili wydania postanowienia zabezpieczenia, przekazywał matce na rzecz małoletniego kwotę 500 zł miesięcznie.

Małoletni D. zamieszkuje wraz z matką w B., w domu w zabudowie bliźniaczej. Część budynku, stanowiąca własność Ż. Z. i zamieszkiwana przez D., posiada pow. 50 m ² i ogrzewana jest matami elektrycznymi. Średnie miesięczne koszty zużycia energii elektrycznej w gospodarstwie domowym małoletniego i jego matki wynoszą 550 zł. Nadto średnie miesięczne koszty zużycia wody wynoszą 70 zł, wywozu ścieków bytowych – 160 zł a wywozu odpadów komunalnych – 92 zł. Usprawiedliwione koszty usług TV i internetowych wynoszą 130 zł miesięcznie. Udział małoletniego w wydatkach związanych z utrzymaniem domu wynosi 500 zł miesięcznie.

Syn pozwanego uczęszcza do szkoły podstawowej w X. i w związku z tym, do placówki dowożony jest samochodem przez matkę. Średni miesięczny koszt paliwa na dojazdy chłopca do szkoły wynosi 50 zł. Na zakup wyprawki szkolnej, w tym podręczników do języka angielskiego, matematyki oraz religii, a także na opłacenie składek szkolnych i klasowych oraz wycieczek szkolnych, niezbędna jest kwota średnio miesięcznie 60 zł. Na wyżywienie małoletniego, w tym na opłacenie obiadów szkolnych, niezbędna jest kwota 700 zł miesięcznie. Średni miesięczny koszt zakupu środków higieny i kosmetyków, w tym kremów, oraz udział małoletniego w kosztach zakupu chemii gospodarczej to kwota 100 zł. D. choruje na wodonercze i w związku z tym raz do roku odbywa prywatnie wizytę u nefrologa. Koszt jednej wizyty wynosi 350 zł. W razie potrzeby małoletni korzysta także z wizyt u innych lekarzy, przy czym odbywa je w ramach NFZ. Chłopiec nie przyjmuje leków stale, a jedynie okresowo – w razie zachorowania. Średnie miesięczne koszty wizyt lekarskich, zakupu leków oraz suplementów wynoszą 70 zł. Na zaspokojenie pozostałych potrzeb małoletniego niezbędne są kwoty: 150 zł na odzież i obuwie, 45 zł na usługi fryzjerskie i 150 zł na wakacje, rozrywkę i hobby.

Średnie miesięczne usprawiedliwione koszty utrzymania małoletniego powoda wynoszą zatem 1 825 zł.

Ż. Z. pracuje obecnie na podstawie umowy zlecenia w firmie (...) sp. z o.o. w X., osiągając z tego tytułu zarobki w zmiennej wysokości, przy czym w ostatnim okresie otrzymała wynagrodzenie w wysokości 1 400 zł miesięcznie. W 2024 roku matka małoletniego uzyskała roczny dochód w wysokości 35 600,02 zł brutto, czyli średnio 2 966,66 zł brutto miesięcznie. Poprzednio Ż. Z. zatrudniona była na podstawie umowy o pracę, jako pracownik biurowy. Matka małoletniego pobiera na rzecz dziecka świadczenie wychowawcze 800+.

Pozwany Z. I. zamieszkuje wraz ze swoją obecną partnerką, w miejscowości B. w Wielkiej Brytanii, w wynajmowanym mieszkaniu. Średnie miesięczne koszty utrzymania lokalu wynoszą około 4 900 zł miesięcznie, w tym: czynsz – 3 000 zł, opłata za wodę – 200 zł, prąd – 600 zł, gaz – 500 zł, podatek i śmieci – 600 zł. Udział pozwanego w tych wydatkach wynosi 2 450 zł miesięcznie. Na pokrycie pozostałych wydatków związanych z zakupem żywności, środków higieny i czystości, kosmetyków oraz odzieży i obuwia dla pozwanego i jego partnerki niezbędna jest miesięcznie kwota 1 500 zł. Udział pozwanego w tych wydatkach wynosi 750 zł miesięcznie.

Pozwany od około 3 lat zatrudniony jest na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, jako operator wózka widłowego. Z. I. pracuje średnio 45 godzin tygodniowo, a jego realne możliwości zarobkowe znajdują się na poziomie 2 000 £ netto miesięcznie.

W 2025 r. w Wielkiej Brytanii stawka U. X. dla osób w wieku od 21 lat wynosi 12,21 £ brutto na godzinę.

Powyższe okoliczności Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody: kopia postanowienia Sądu Rejonowego w Żninie, III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 14.06.2023r. , sygn. akt III (...) 115/22 wraz z uzasadnieniem (k. 7 - 10), paragony fiskalne (k. 13,14, 22-32,), zawiadomienie o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (k. 15, 16), faktury Vat (k. 17 – 21, 104-107), odpis skróconego aktu urodzenia D. Z. (1) (k. 34), wydruk z systemu L. SAD (k. 37-42), pismo Wojewódzkiego Urzędu Pracy w L. z dnia 28.11.2025r. (k. 71), PIT 37 za 2024r. (k. 93-97), Pit (...) za 2024r. (k. 98 – 102), umowa zlecenia (k. 103), a także zeznania opiekuna prawnego powoda (k. 117v-118, 119-płyta CD), pozwanego (k. 118, 119-płyta CD), a także dokumenty zgromadzone w aktach sprawy III Nsm (...) Sądu Rejonowego w Żninie.

W ocenie Sądu zeznania przedstawicielki ustawowej małoletniego powoda zasługiwały na miano wiarygodnych w części. W szczególności Sąd dał wiarę Ż. Z. co do faktu, że dom zamieszkiwany przez nią i małoletniego powoda ogrzewany jest prądem, poza coroczną wizytą u lekarza specjalisty nefrologa wizyty u pozostałych lekarzy małoletni odbywa w ramach NFZ, do szkoły D. dowożony jest samochodem przez matkę, a nadto, że chłopiec jada także obiady w szkole, a obecnie nie korzysta z żadnych zajęć dodatkowych. Dalej za wiarygodne Sąd uznał także zeznania matki małoletniego co do wysokości kosztów wyjazdu wakacyjnego oraz wydatków na zakup książek do nauki i opłacenie składek klasowych. Za wiarygodne co do zasady Sąd uznał także zeznania Ż. Z. co do faktu, że D. korzysta z wycieczek szkolnych, przy czym koszt jednorazowego wyjścia do kina to kwota 50 zł, a koszt jednodniowego wyjazdu do L. to kwota 120 zł. Wreszcie za częściowo wiarygodne Sąd uznał zeznania matki małoletniego co do wymagań D. w zakresie pielęgnacji skóry oraz co do wysokości wydatków na usługi fryzjerskie. W pozostałym zakresie zeznania Ż. Z. Sąd uznał za wiarygodne w części w jakiej korelowały z pozostałym, zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym i nie były sprzeczne z wiedzą i doświadczeniem Sądu posiadanymi w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych.

Zeznania Z. I. Sąd uznał za wiarygodne w zakresie podawanych przez niego kosztów utrzymania domu oraz wydatków na zaspokojenie pozostałych potrzeb jego i jego obecnej partnerki. Sąd dał także wiarę pozwanemu co do faktu, że od około 3 lat pracuje na podstawie umowy o pracę jako operator wózka widłowego oraz, że średnio w tygodniu przepracowuje 45 godzin. W pozostałym zakresie zeznania Z. I. Sąd uznał za wiarygodne w części, w jakiej korelowały z pozostałym, zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym i nie były sprzeczne z wiedzą i doświadczeniem Sądu, posiadanymi w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych.

Treść i autentyczność przedstawionych przez stronę powodową i pozwanego dokumentów nie była kwestionowana przez strony, jak również nie wywołała żadnych uzasadnionych wątpliwości Sądu co do ich prawdziwości.

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dzieci wynika z art. 133 § 1 k.r.o., w myśl którego rodzice są obowiązani do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Zakres świadczeń alimentacyjnych zależy zaś od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobków i majątkowych możliwości zobowiązanego (art. 135 § 1 k.r.o.), przy czym przez usprawiedliwione potrzeby uprawnionego rozumieć należy potrzeby, których zaspokojenie zapewni mu, odpowiedni do jego wieku i uzdolnień, prawidłowy rozwój fizyczny i duchowy. Możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego określają natomiast zarobki i dochody, jakie uzyskałby przy pełnym wykorzystaniu swych sił fizycznych i zdolności umysłowych, nie zaś rzeczywiste zarobki i dochody. W orzecznictwie utrwalone jest nadto, że „dzieci mają prawo do równej stopy życiowej z rodzicami, i to zarówno wtedy, gdy żyją z nimi wspólnie, jak i wtedy, gdy żyją oddzielnie. Oznacza to, że rodzice powinni zapewnić dziecku warunki materialne odpowiadające tym, w jakich żyją sami. Nie będzie to jednak dotyczyło potrzeb będących przejawem zbytku” [tak uchw. SN ((...)) z 16.12.1987 r., III CZP 91/86, OSNCP 1988, Nr 4, poz. 42, uzasadnienie tezy IV]. Trafnie argumentuje się także, że dostarczanie alimentów służy prawidłowemu wychowaniu dziecka. „Rodzice nie są więc zobowiązani zaspokajać wszelkie luksusowe potrzeby dziecka, nawet wtedy, gdy mają ku temu możliwości finansowe (...). Dopuszczalne i nieuniknione jest zróżnicowanie wydatków na zaspokojenie potrzeb poszczególnych członków rodziny, w zależności od wieku, stanu zdrowia, stopnia aktywności zawodowej i społecznej, zdolności, aspiracji itd.” (tak F. E., (...): (...), t. 12, 2011, s. 789–790, Nb 47). Ponadto wskazać należy także, że ustawodawca w § 2 art. 135 k.r.o. przewidział możliwość wykonania obowiązku alimentacyjnego w całości lub części względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie także poprzez osobiste starania o jego utrzymanie lub wychowanie. W tym wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego (por. teza IV i VII uchw. SN z 16.12.1987 r., III CZP 91/86, OSNCP 1988r., nr 4, poz. 42 oraz orz. SN z 10.10.1969 r. III CRN 350/69, OSNCP 1970, nr 2, poz. 15 ).

W przypadku opóźnienia w zapłacie przez zobowiązanego świadczeń alimentacyjnych na rzecz uprawnionego, temu ostatniemu przysługuje nadto roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie w oparciu o art. 481 § 1 i 2 k.c.

Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt sprawy niniejszej, w pierwszej kolejności należało odnieść się do kwestii roszczenia o zasądzenie alimentów za okres sprzed wytoczenia niniejszego powództwa. Sąd zważył, że zgodnie z poglądem obowiązującym w doktrynie oraz judykaturze, uzyskanie alimentów za okres sprzed wniesienia pozwu uzależnione jest od wykazania przez wierzyciela, że jego usprawiedliwione potrzeby związane z utrzymaniem lub utrzymaniem i wychowaniem nie zostały za ten okres zaspokojone albo zostały zaspokojone dzięki np. zaciągniętym pożyczkom (por. uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 28 lipca 1949 r., C 389/49, OSN 1951, nr 3, poz. 60; wyrok SN z dnia 8 czerwca 1976 r., III CRN 88/76, OSNCP 1977, nr 2, poz. 33). Rozwiązanie to wynika z natury prawnej alimentów, których celem jest dostarczenie uprawnionemu środków utrzymania na bieżąco. Zgodnie z zasadą pro praeterito nemo alitur obowiązek alimentacyjny wygasa w zakresie już zaspokojonych potrzeb uprawnionego. Niemniej trafna i nadal aktualna jest uchwała SN z dnia 28 września 1949 r. (Wa.C 389/49, OSN 1951, poz. 60; PiP 1951, z. 11, s. 794), według której żądanie dotyczące czasu minionego może mieć na względzie niezaspokojone potrzeby uprawnionego, wykonanie zobowiązań zaciągniętych przez niego dla zaspokojenia potrzeb, zaległości np. w opłatach za mieszkanie itd. Stanowisko to SN potwierdził także w późniejszych orzeczeniach: uchwale z dnia 25 listopada 1968 r. (III CZP 65/68, OSNCP 1969, nr 5, poz. 83), wyroku z dnia 5 czerwca 1976 r. (III CRN 88/76, OSNCP 1977, nr 2, poz. 33). Zgodnie zatem z powyższym orzecznictwem dochodzenie alimentów za okres poprzedzający wytoczenie powództwa dopuszczalne jest tylko w ograniczonym zakresie, bo tylko w wypadku gdy pozostały niezaspokojone potrzeby lub zobowiązania zaciągnięte przez uprawnionego względem osoby trzeciej na pokrycie kosztów wychowania i utrzymania (T. Domińczyk, Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, Warszawa 2006, s. 837). Stanowisko SN w tej materii jest jednolite i konsekwentne, o czym świadczy bieżące orzecznictwo. Jako przykład można przytoczyć orzeczenie z dnia 7 lipca 2000 r. (III CKN 1015/00, niepubl.), w którym SN stanął na stanowisku, że zaspokajanie „bieżących potrzeb’’ może nastąpić w teraźniejszości lub przyszłości, natomiast dochodzenie potrzeb przeszłych możliwe jest tylko w sytuacji, gdy uprawniony wykaże, iż określone jego potrzeby zostały niezaspokojone, względnie że zobowiązania zaciągnięte na pokrycie tych usprawiedliwionych potrzeb nie zostały zlikwidowane.

W kontekście powyższych ustaleń należy wskazać, że w sprawie nie ujawniły się żadne okoliczności, które by wskazywały, że w chwili inicjowania niniejszej sprawy, nadal istniały konkretne potrzeby małoletniego powoda, które w okresie przed wniesieniem pozwu, nie zostały zaspokojone lub, że w tamtym okresie matka małoletniego zmuszona była zaciągać zobowiązania celem ich zaspokojenia, które obecnie musi regulować. Co prawda w treści pozwu inicjującego niniejsze postępowanie matka małoletniego wskazywała, że m.in. w okresie minionych 5 lat zaciągnęła u swoich rodziców pożyczkę na łączną kwotę 30 000 zł, przy czym środki te przeznaczała na bieżące utrzymanie małoletniego D.. Ż. Z. wskazywała także, że z powodu braku pieniędzy musiała zrezygnować z niektórych wizyt lekarskich małoletniego D., a także że niewykończony pozostaje pokój syna oraz, że niezrealizowane są ambicje małoletniego w zakresie zajęć dodatkowych oraz nauki języka. Niemniej w toku postępowania twierdzeń tych Ż. Z. w żaden sposób nie udowodniła, w szczególności nie przedstawiła Sądowi żadnych dokumentów potwierdzających fakt zaciągania przez nią pożyczek u rodziców, zaświadczenia o rezygnacji z konkretnych wizyt lekarskich itp. W związku z tym brak było podstaw do uwzględnienia roszczenia małoletniego powoda w tym zakresie, chociażby w części.

Przechodząc do kwestii bieżących alimentów, należy zauważyć, że w ocenie Sądu roszczenie małoletniego D. Z. (1) o zasądzenie na jego rzecz alimentów zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części. Jak bowiem wskazywano wcześniej, dzieci mają prawo do równej z rodzicami stopy życiowej niezależnie od tego, czy żyją z nimi wspólnie, czy też oddzielnie. Zarówno zakres jak i poziom zaspakajania potrzeb dziecka zależny jest zatem przede wszystkim od stopy życiowej jego rodziców. Co istotne należy brać pod uwagę stopą życiową obojga rodziców. Oznacza to, że w przypadku dziecka, którego rodzice żyją w znacząco odmiennym standardzie, nie należy oczekiwać, że potrzeby dziecka będą zaspakajane na poziomie, na jakim żyje bardziej zasobny z rodziców. Koszty utrzymania takiego dziecka należy bowiem odpowiednio „wypośrodkować”. Pamiętać także trzeba, że alimenty mają na celu zaspokojenie przede wszystkim usprawiedliwionych potrzeb dziecka. To, czy potrzeba dziecka jest usprawiedliwiona, czy też nie oraz na jakim poziomie winna ona zostać zaspokojona zależy nie tylko od indywidualnych cech dziecka ale także od możliwości zarobkowych jego rodziców oraz od standardu ich życia. Z tych właśnie względów w ocenie Sądu, możliwości zarobkowe i majątkowe obojga rodziców małoletniego D. Z. (1), pozwalają na zaspakajanie jego potrzeb na poziomie kwoty 1 825 zł miesięcznie. Ustalając wysokość kosztów utrzymania małoletniego powoda Sąd oparł się przy tym zarówno na twierdzeniach wskazanych w pozwie i w odpowiedzi na pozew oraz podniesionych w toku zeznań składanych przez przedstawicielkę ustawową małoletniego – Ż. Z., jak i a na dokumentach zgromadzonych w toku całego postępowania, w tym dokumentach przedłożonych przez strony, weryfikując je w aspekcie wyżej wskazanych założeń i uwzględniając przy tym własne doświadczenia życiowe oraz wiedzę na temat wysokości kosztów utrzymania dorosłych i dzieci w różnym wieku i sytuacji majątkowej, posiadaną w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych, a także powszechnie dostępną wiedzę na temat wysokości cen popularnych towarów i usług.

Przechodząc do poszczególnych wydatków ponoszonych na rzecz małoletniego powoda wskazać należy, że w zakresie kosztów utrzymania domu, zajmowanego przez małoletniego powoda i jego matkę, Sąd brał pod uwagę zarówno przedłożone przez stronę powodową dokumenty, w postaci faktur za zużycie prądu i zawiadomienia o wysokości kosztów wywozu odpadów komunalnych jak i zeznania Ż. Z., złożone w toku rozprawy z dnia 27.01.2026 r. I tak, Sąd miał na uwadze, że do akt przedłożono dwie faktury za energię elektryczną: na kwotę 809,98 zł za okres od 26.03.2025 do 19.05.2025 r. i na kwotę 1 456,47 zł okres od 23.01.2025 r. do 25.03.2025 r., przy czym jak wynika z zeznań Ż. Z., dom jest ogrzewany za pomocą mat elektrycznych i stanowi połowę bliźniaka w starej zabudowie, zaś jego powierzchnia wynosi 50 m ². Na podstawie tych okoliczności, Sąd uznał za udowodnione, że łączne roczne koszty zużycia energii elektrycznej w domu matki małoletniego powoda nie przekraczają kwoty 6 600 zł rocznie, w tym za okres grzewczy 8 miesięcy (od września do kwietnia) 4 800 zł, a za okres pozostałych 4 miesięcy (od maja do sierpnia) 1 800 zł, co średnio daje 550 zł miesięcznie. Strona powodowa nie udowodniła bowiem w toku postępowania jakoby wydatki te były faktycznie wyższe. Koszty zużycia wody oraz wywozu ścieków bytowych, Sąd ustalił wyciągając średnią arytmetyczną z kwot podanych przez matkę małoletniego, w toku składanych przez nią zeznań. Ż. Z. zeznała, że rachunek za wodę wynosi od 100 zł do 200 zł za 2 miesiące, co daje średnio około 70 zł miesięcznie (150 zł za 2 miesiące), natomiast wywóz szamba to wydatek rzędu 500 - 600 zł co 3 miesiące, czyli średnio miesięcznie około 160 zł. Wysokość kosztów wywozu odpadów komunalnych wynika z treści zawiadomienia z dnia 01.07.2025 r. (k. 15). Natomiast wydatki na opłacenie usług TV i Internetu Sąd uwzględnił zaś do kwoty 130 zł miesięcznie. W ocenie Sądu, biorąc bowiem pod uwagę możliwości zarobkowe obojga rodziców dziecka, w tym również matki małoletniego, a także w oparciu o powszechnie dostępne informacje na temat aktualnych ofert usług z tego zakresu, ponoszenia na ten cel kwoty wyższej niż 130 zł miesięcznie należało uznać za nieusprawiedliwione. W ocenie Sądu brak jest natomiast podstaw do doliczania do kosztów utrzymania małoletniego powoda udziału w wydatkach ponoszonych przez jego matkę z tytułu opłat podatków od nieruchomości. Należy bowiem pamiętać, że są to daniny publiczne ściśle związane z prawem własności nieruchomości. Właścicielem domu jest zaś matka małoletniego, a nie sam małoletni. Udział małoletniego we wszystkich tych wydatkach został obliczony przy uwzględnieniu ilości osób, pozostających z nim w jednym gospodarstwie domowym. Z kolei wydatki na wyżywienie D. Sąd ustalił w oparciu o wiedzę i doświadczenie, posiadane w tym zakresie w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych, uwzględniając przy tym wiek małoletniego powoda fakt, że w toku postępowania nie podnoszono by posiadał on szczególne wymagania w tym zakresie oraz, że poza wyżywieniem w domu, korzysta on także z obiadów szkolnych. Jak zaś wynika z zeznań Ż. Z., miesięczny koszt obiadów w szkole wynosi 200 zł, przy czym pamiętać należy, że jest to wydatek ponoszony wyłącznie w okresie roku szkolnego, a zatem przez okres 10 miesięcy, z wyłączaniem przerw świątecznych, ferii zimowych itp. W tych okolicznościach Sąd uznał, że średnie miesięczne wydatki na wyżywienie D., wraz z wydatkami na obiady szkolne, wynosi 700 zł. Również wydatki na zakup odzieży i obuwia Sąd ustalił w oparciu o wiedzę i doświadczenie w tym zakresie, uwzględniając jednocześnie wiek małoletniego powoda oraz możliwości zarobkowe obojga rodziców i zasadę równej stopy życiowej. Sąd miał przy tym na uwadze, że w toku rozprawy z dnia 27.01.2026 r. Ż. Z. zeznała, że syn korzysta z obuwia ortopedycznego, okoliczności tej jednak w żaden sposób nie udowodniła. Matka małoletniego nie przedstawiła także żadnych dowodów na to, jakoby faktycznie zakupywała dla syna obuwie ortopedyczne, specjalistyczne czy np. markowe. Brak jest zresztą jakichkolwiek dowodów na poparcie twierdzeń pozwu, co do przeznaczania na zakup odzieży i obuwia dla małoletniego, kwot w wysokości 400 zł miesięcznie. Twierdzenia te są tym bardziej nieprawdopodobne, że nawet paragony załączone do pozwu, pochodzą w większości z tańszych sieciówek typu L., E. czy F.. Oczywiście Sąd podziela ugruntowany w judykaturze pogląd, zgodnie z którym paragony nie mogą stanowić dowodu na wykazanie wysokości kosztów utrzymania dziecka, niemniej na ich podstawie można chociażby w przybliżeniu stwierdzić, w jakich sklepach rodzina małoletniego powoda dokonuje zwyczajowo zakupów. Wydatki na zakup kosmetyków, środków czystości i chemii Sąd uznał za udowodnione i usprawiedliwione do kwoty 100 zł miesięcznie. Sąd miał przy tym na uwadze, że małoletni D. ma lat 7, w związku z czym nie korzysta on jeszcze z takich artykułów jak antyperspirant, czy chociażby kosmetyki do pielęgnacji skóry trądzikowej, zaś poza wskazaniem na konieczność zakupu specjalnego kremu z uwagi na wrażliwość i suchość skórą syna, matka małoletniego nie podnosiła jakoby D. posiadał inne szczególne wymagania, w zakresie higieny czy pielęgnacji. W ocenie Sądu kwota 100 zł będzie wystarczająca na pokrycie wszystkich potrzeb małoletniego w tym zakresie, w szczególności, że strona powodowa w żaden sposób nie udowodniła jakoby na potrzeby higieniczne i pielęgnacyjne małoletniego D. faktycznie przeznaczana była kwota wyższa. W ocenie Sądu nieudowodnione zostały także podawane w pozwie koszty zakupu leków i opłacenia wizyt lekarskich dla małoletniego. Tym bardziej, że strona powodowa nie tylko nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałoby, że faktycznie na leczenie małoletniego przeznaczane jest 300 zł miesięcznie, co daje kwotę 3 600 zł rocznie, ale też, że w toku rozprawy z dnia 27.01.2026 r. matka małoletniego powoda sama przyznała, że z prywatnej opieki medycznej chłopiec korzysta wyłącznie w zakresie wizyt u nefrologa, które odbywa raz w roku. Wizyty u pozostałych lekarzy małoletni odbywa zaś w ramach NFZ. Brak jest także dowodów na to by D. przyjmował na stałe jakiekolwiek leki lub by rzeczywiście szczególnie często chorował. Z wiedzy i doświadczenia Sądu wynika, że w okresie jesienno-zimowym dzieci standardowo są bardziej podatne na infekcje i przeziębienia, w związku z czym, w tym czasie wydatki na zakup leków mogą faktycznie wzrosnąć. Niemniej powszechnie wiadomo także, że z kolei w okresie wiosenno-letnim zachorowalność małoletnich istotnie spada, a co za tym idzie również wydatki z tym związane maleją niemalże do zera. Mając zatem na uwadze wszystkie te okoliczności, Sąd uznał, że na zaspokojenie potrzeb małoletniego w zakresie szeroko pojętej opieki zdrowotnej wysączająca winna być kwota średnio po 70 zł miesięcznie - i to nawet uwzględniając coroczną wizytę kontrolną u nefrologa, której koszt wynosi 350 zł. Do kwoty 60 zł miesięcznie Sąd uznał za usprawiedliwione i udowodnione wydatki związane z uczęszczaniem małoletniego do szkoły. W toku rozprawy z dnia 27.01.2026 r. Ż. Z. zeznała bowiem, że wysokość składki na komitet rodzicielski to kwota 100 zł, a składka klasowa to wynosi 50 zł na pół roku. Matka małoletniego wskazała także, że przeznaczyła kwotę 150 zł na zakup podręczników do języka angielskiego, religii oraz dodatkowych podręczników do matematyki. Wreszcie Ż. Z. wskazała, że małoletni korzysta z wycieczek szkolnych, przy czym są to jednodniowe wyjazdy np. do L. – za kwotę 120 zł, lub wyjścia np. do kina w X. – za kwotę 50 zł. Należy przy tym zauważyć, że choć w swych zeznania matka małoletniego podnosiła, że tego rodzaju wyjścia czy wyjazdy organizowane są co miesiąc, to jednak swoich twierdzeń w tym zakresie nie udowodniła. Mając zaś na uwadze możliwości zarobkowe rodziców małoletniego powoda, a także wiek dziecka, w oparciu o wiedzę i doświadczenie posiadane w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych Sąd uznał, że roczny koszt wycieczek szkolnych dla D. nie przekracza kwoty 400 zł. Reasumując, całkowite wydatki szkolne na rzecz małoletniego Sąd uznał za udowodnione i usprawiedliwione do kwoty 60 zł miesięcznie. Tym bardziej, że strona powodowa nie udowodniła jakoby na ten cel przeznaczała kwotę 220 zł miesięcznie, czyli ponad 2 600 zł rocznie. Nadto zaś pamiętać należy, że większość podręczników szkolnych, na tym etapie nauki, zapewniania jest dzieciom bezpłatnie przez same szkoły, natomiast na zakup wyprawki szkolnej dla dzieci rodzice otrzymują świadczenie z programu (...) w wysokości 300 zł rocznie.

W usprawiedliwionych kosztach utrzymania małoletniego powoda Sąd uwzględnił także wydatki na wakacje i rozrywkę, przy czym nie w kwotach wskazywanych w pozwie. Sąd miał bowiem na uwadze, że w toku rozprawy z dnia 27.01.2026 r. matka małoletniego sama zeznała, że w minionym roku była z synem na jednym wyjeździe wakacyjnym tj. na czterodniowym pobycie nad morzem, którego koszt wyniósł 2 000 zł. Skoro na wakacjach D. był razem z mamą, to Sąd uznał, że koszt pobytu wakacyjnego obciąża małoletniego w połowie tj. do kwoty 1 000 zł, a tym samym wydatki na wypoczynek wakacyjny powoda, uznał za udowodnione do kwoty około 85 zł miesięcznie. Z kolei wydatki na rozrywkę małoletniego i zakup „gadżetów” o których mówiła Ż. Z. w toku rozprawy z dnia 27.01.2026 r. Sąd uznał za usprawiedliwiony do kwoty około 70 zł miesięcznie. W ocenie Sądu strona powodowa nie udowodniła bowiem jakoby na zaspokojenie tych potrzeb małoletniego faktycznie przeznaczana była co miesiąc kwota 250 zł, a tym bardziej by ponoszenie wydatków w tej wysokości było usprawiedliwione.

Wreszcie za usprawiedliwione Sąd uznał doliczenie do kosztów utrzymania małoletniego D. wydatków na fryzjera – które zgodnie z zeznaniami Ż. Z. wynoszą 45 zł miesięcznie, oraz wydatek na paliwo w kwocie 50 zł miesięcznie. Sąd miał bowiem na uwadze, że podany przez matkę małoletniego koszt fryzjera nie odbiega od przeciętnej wysokości tego rodzaju wydatków, znanej Sądowi z innych prowadzonych postępowań alimentacyjnych. Natomiast wydatki na paliwo Sąd ustalił mając na uwadze, że małoletni dowożony jest jedynie do szkoły, przy czym dowożąc syna do szkoły matka jednocześnie dojeżdża do pracy, którą również wykonuje na terenie X..

Sąd nie uwzględnił natomiast w kosztach utrzymania małoletniego wydatków na kieszonkowe, organizację świąt, urodziny, prezenty, w tym prezenty dla kolegów oraz utrzymanie zwierząt domowych. Nie tylko strona powodowa nie udowodniła jakoby tego rodzaju wydatki faktycznie ponosiła, a tym bardziej by ponosiła je w wysokości wskazanej w pozwie, ale też w kwestii zakupu prezentów czy organizacji urodzin Sąd podziela stanowisko Sądu Apelacyjnego w Warszawie, który w postanowieniu z 29 maja 2013 r. (VI ACz 1120/13, niepubl.) stwierdził, że prezenty dla dzieci nie stanowią usprawiedliwionych potrzeb. Obdarowywanie prezentami stanowi przejaw dobrej woli czy też jeden ze sposobów wyrażania uczuć. To, czy ktoś da prezent, zależy wyłącznie od niego samego. Brak jest zatem podstaw, aby zobowiązywać jedno z rodziców do finansowania w ramach obowiązku alimentacyjnego prezentów, które dziecku zamierza wręczyć drugie z rodziców. Podobnie ocenić należy wydatki na kieszonkowe. Nadto jednak w ocenie Sądu przekazywanie dziecku w wieku 7 lat, kwoty w wysokości niemalże 250 zł miesięcznie tytułem kieszonkowego i wydatków na gadżety, mając na uwadze możliwości zarobkowe obojga rodziców dziecka, nie stanowi usprawiedliwione kosztu utrzymania małoletniego. Natomiast co do wydatków na prezenty dla kolegów czy utrzymanie zwierząt należy zauważyć, że alimenty służą zaspokojeniu usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego do alimentacji, a nie finansowaniu prezentów dla innych osób czy też zaspakajaniu potrzeb zwierząt.

Na marginesie godzi się wskazać, że na rzecz małoletniego powoda Ż. Z. pobiera co miesiąc świadczenie wychowawcze 800+ w wysokości 800 zł miesięcznie. W ocenie Sądu środki te matka małoletniego powinna zaś przeznaczać właśnie na pokrycie ponadstandardowych kosztów utrzymania dziecka czy też kosztów utrzymania małoletniego na poziomie powyżej wydatków usprawiedliwionych. Z założenia bowiem program „Rodzina 800 plus” to wsparcie rodzin w częściowym pokryciu wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych.

W niniejszej sprawie, małoletni powód, z uwagi na wiek, nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie, w związku z czym obowiązek dostarczania mu środków utrzymania i wychowania spoczywa na obojgu rodzicach.

Obowiązek alimentacyjny obciąża obojga rodziców w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym. Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o jego utrzymanie lub wychowanie ( art. 135 § 2 k.r.o. ).

Matka małoletniego powoda częściowo realizuje swój obowiązek alimentacyjny wobec dziecka poprzez osobiste staranie o jego utrzymanie i wychowanie. Winna ona jednak również pieniężnie partycypować w kosztach utrzymania małoletniego. Jak ustalono w toku postępowania, Ż. Z. pracuje obecnie na umowę zlecenia, a jej dochody z tego tytułu są zmienne, przy czym w ostatnim okresie uzyskała wynagrodzenie w kwocie 1 400 zł. W ocenie Sądu Ż. Z. nie wykorzystuje jednak swoich możliwości zarobkowych w pełni. Jak wskazywano już wcześniej, zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego do alimentacji, określają zarobki i dochody, jakie uzyskałby przy pełnym wykorzystaniu swych sił fizycznych i zdolności umysłowych, nie zaś rzeczywiste zarobki i dochody. Jest to o tyle istotne, że osobą zobowiązaną do alimentacji małoletniego D. jest zarówno ojciec jak i matka małoletniego, co wynika wprost z treści art. 133 k.r.o. Mając zatem na uwadze, że w toku postępowania strona powodowa nie udowodniła, że po stronie Ż. Z. występują jakiekolwiek obiektywne przyczyny ograniczające jej możliwości zarobkowe, Sąd uznał, że matka małoletniego powoda nie wykorzystuje swoich możliwości zarobkowych w pełni. Za powód taki nie można uznać samego tylko wieku małoletniego D.. Małoletni powód jest już bowiem w wieku szkolnym i uczęszcza do I klasy szkoły podstawowej. Nadto jednak Sąd miał na uwadze, że koronnym argumentem wysuniętym przez matkę małoletniego na sformułowany w odpowiedzi na pozew zarzut pozwanego, że gdyby D. uczęszczał do szkoły w K., to mógłby tam dojeżdżać bezpłatną komunikacją publiczną, co zlikwidowałoby konieczności ponoszenia kosztów paliwa na dowozy dziecka do szkoły w X., był fakt, że w szkole w X. świetlica szkolna jest otwarta w dłuższych godzinach, co pozwala matce małoletniego pracować. W tych okolicznościach, a także mając na uwadze, że poprzednio Ż. Z. pracowała na podstawie umowy o pracę, jako pracownik biurowy, w oparciu o wiedzę na temat aktualnej sytuacji na rynku pracy, posiadaną w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych Sąd uznał, że możliwości zarobkowe Ż. Z., w rozumieniu art. 135 § 1 k.r.o. równe są minimalnej płacy krajowej tj. 3 575 zł netto miesięcznie. Z uzyskiwanych dochodów matka małoletniego winna, zgodnie z zasadą równej stopy życiowej, pokrywać swoje usprawiedliwione potrzeby oraz łożyć na utrzymanie małoletniego dziecka.

Jest oczywiste, że także pozwany, będąc świadomy ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego względem dziecka powinien w pełni wykorzystać swoje możliwości zarobkowe i majątkowe oraz w sposób odpowiedni gospodarować posiadanymi środkami. Nadto zaznaczyć należy, iż obowiązek łożenia na zaspokojenie potrzeb dzieci jest obowiązkiem szczególnym, którego realizacja powinna wyprzedzać wszelkie inne zobowiązania, czemu ustawodawca niejednokrotnie dał wyraz w przepisach. Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą dzieci mają w każdej sytuacji prawo do równej stopy życiowej z rodzicami. Oznacza to, iż oboje rodzice powinni zapewnić dziecku warunki materialne, w których sami żyją (por .uch. SN z 16.12.1987 - III CZP 81/86 - OSNC 1988, z. 4 poz. 42).

Jak ustalono w toku postępowania, od wielu lat Z. I. zamieszkuje i pracuje na terenie Wielkiej Brytanii. Obecnie pozwany zatrudniony jest jako operator wózka widłowego, przy czym pracę tę wykonuje w tej samej firmie od 3 lat, w wymiarze 45 godzin tygodniowo. W toku rozprawy z dnia 27.01.2026 r. pozwany zeznał, że jego średnie miesięczne wynagrodzenie za pracę wynosi 7 000 zł netto. Z informacji przekazanych przez Wojewódzki Urząd Pracy w L. wynika, że w 2025 r. w Wielkiej Brytanii stawka U. X. dla osób w wieku od 21 lat wynosiła 12,21 £ brutto na godzinę. Niemniej z informacji powszechnie dostępnych na stronach internetowych wynika, że zarobki na terenie Wielkiej Brytanii zależne są od wieku pracownika i jego doświadczenia, zaś standardowy tydzień pracy wynosi około 40 godzin. Biorąc zatem pod uwagę wiek pozwanego, jego kwalifikacje zawodowe, długość okresu pracy u tego samego pracodawcy oraz fakt, że przepracowuje on 45 godzin tygodniowo Sąd uznał, że możliwości zarobkowe Z. I., w rozumieniu art. 135 § 1 k.r.o. wynoszą co najmniej 2 000 £ netto miesięcznie, czyli około 9 720 zł netto (przy kursie funta z dnia wyrokowania na poziomie około 4,82 zł).

Z tak osiąganych dochodów pozwany winien, według zasady równej stopy życiowej, pokrywać własne usprawiedliwione koszty utrzymania, a także przyczyniać się do zaspakajania potrzeb małoletnich dzieci. W toku postępowania ustalono, że poza małoletnim powodem Z. I. nie posiada na swoim utrzymaniu innych osób. W toku rozprawy z dnia 27.01.2026 r. pozwany zeznał zaś, że średnie miesięczne koszty utrzymania wynajmowanego przez niego mieszkania wynoszą łącznie 4 900 zł, zaś na zaspokojenie pozostałych potrzeb swoich i swojej partnerki, w tym na wyżywienie, zakup odzieży i obuwia, środków higieny, czystości, leków itp. przeznacza 1 500 zł miesięcznie. W tych okolicznościach Sąd uznał za udowodnione, że na pełne zaspokojenie usprawiedliwionych potrzeb pozwanego niezbędna jest kwota 3 200 zł miesięcznie. Sąd nie znalazł bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że pozwany powinien pokrywać koszty utrzymania mieszkania w większej części niż jego partnerka. Za powód taki zdecydowanie nie można uznać faktu, że uzyskuje ona niższe wynagrodzenie od Z. I.. Partnerka poznawanego nie jest bowiem jego małżonką, w związku z czym nie ma tu zastosowania art. 27 k.r.o. Obowiązki wynikające z zasad współżycia społecznego nie wyprzedzają natomiast obowiązków wynikających z ustawy.

Mając zatem na uwadze, że możliwości zarobkowe pozwanego wynoszą około 9 720 zł netto miesięcznie, a pełne usprawiedliwione koszty utrzymania małoletniego powoda – 1 825 zł miesięcznie, Sąd obciążył Z. I. alimentami stanowiącymi w przybliżeniu 60% kosztów utrzymania małoletniego D. tj. w wysokości po 1 100 zł miesięcznie. Sąd miał bowiem na uwadze, że to wyłącznie matka małoletniego dokłada osobistych starań o wychowanie i utrzymanie syna, pozwany natomiast nie utrzymuje nawet z małoletnim kontaktów. Z drugiej jednak strony Sąd miał na uwadze, że D. jest już uczniem I klasy szkoły podstawowej, a co za tym idzie, część czynności opiekuńczych tj. ubranie się, umycie czy spożywanie posiłków, wykonuje on już samodzielnie. Wreszcie w ocenie Sądu, alimenty w zasądzonej wysokości nie tylko mieszczą się w zakresie możliwości zarobkowych pozwanego, ale również odpowiadają swoją wysokością zasadzie równej stopy życiowej rodziców i dzieci. Zasadzając alimenty Sąd zawsze bowiem bierze pod uwagę zasadę równej stopy życiowej pomiędzy rodzicami i dziećmi, przy czym zaznaczyć trzeba, że postulat równej stopy życiowej powinien sprowadzać się przede wszystkim do "porównywalnego" zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego i zobowiązanego, nie zaś do równego dzielenia nadwyżki wynikającej ze wzrastających możliwości majątkowych i zarobkowych zobowiązanego. Jak też wskazano wcześniej, w przypadku dziecka, którego rodzice żyją w znacząco odmiennym standardzie, nie należy oczekiwać, że potrzeby dziecka będą zaspakajane na poziomie, na jakim żyje bardziej zasobny z rodziców. Koszty utrzymania takiego dziecka należy bowiem odpowiednio „wypośrodkować”. Ponadto jednak są one adekwatne z uwagi na wiek i uprawdopodobnione potrzeby małoletniego powoda.

W ocenie Sądu nawet po uiszczeniu przez pozwanego tych alimentów będzie on nadal dysponował wystarczającą kwotą dochodu na pokrycie zgodnie z zasadą równej stopy życiowej, usprawiedliwionych kosztów swojego utrzymania.

Na marginesie zaznaczyć należy, że nawet gdyby Sąd dał wiarę zeznaniom Z. I. co do wysokości osiąganych przez niego zarobków i przyjął, że jego możliwości zarobkowe w rozumieniu art. 135 § 1 k.r.o., znajdują się na kwoty 7 000 zł netto miesięcznie, to zasądzone przez Sąd alimenty i tak znajdowałyby się w zakresie możliwości zarobkowych pozwanego.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c., a także § 2 pkt 5 i § 4 ust. 1 pkt 9 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.) i art. 113 ust. 1 i 4 w zw. z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 1228 z póź. zm.).

W niniejszej sprawie strona powodowa wygrała proces w 55%, a pozwana w 45%. Sąd obciążył zatem pozwanego opłata sądową od pozwu, od której uiszczenia strona powodowa była zwolniona na mocy ustawy, w kwocie 660 zł ( 1 200 zł x 55%) Mając natomiast na uwadze, że strony przegrały i wygrały proces w przybliżonym stopniu, Sąd zniósł wzajemnie pomiędzy stronami koszty procesu. Wreszcie uwzględniając charakter roszczenia alimentacyjnego i sytuację małoletniego powoda na podstawie art. 113 ust. 4 u.k.s.c. Sąd odstąpił od obciążenia go pozostałymi kosztami sądowymi w części, w jakiej powództwo zostało oddalone, gdyż w przeciwnym wypadku zostałyby one ściągnięte z zasądzonego roszczenia.

Na podstawie art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c. wyrokowi w pkt 1, zasądzającym alimenty, nadano z urzędu rygor natychmiastowej wykonalności.

sędzia Patrycja Ożga-Kicińska